Πότε εφευρέθηκαν οι φακοί επαφής;

0

Παρόλο που οι φακοί επαφής δίνουν την εντύπωση πως πρόκειται για ένα σύγχρονο φαινόμενο, ο διάσημος Ιταλός αρχιτέκτονας, μαθηματικός και εφευρέτης Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452-1519) έφτιαξε τα πρώτα γνωστά σχέδια (1508) που δήλωναν ότι η όραση του ανθρώπινου ματιού θα μπορούσε τροποποιηθεί, εάν ο κερατοειδής χιτώνας του ματιού έρθει σε απευθείας επαφή με νερό. Πολλοί πιστεύουν ότι οι ιδέες του Ντα Βίντσι οδήγησαν, εν τέλει, στην εξέλιξη των φακών επαφής μετά από περισσότερα από 350 χρόνια.

Το 1827, ο Άγγλος αστρονόμος Σερ Τζον Χέρσελ πρότεινε την ιδέα της κατασκευής ενός καλουπιού που θα έμοιαζε στα ανθρώπινα μάτια. Τα καλούπια αυτά θα επέτρεπαν την παραγωγή φακών επαφής που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στην μπροστινή επιφάνεια του ματιού. Θα χρειαστεί ωστόσο να περάσουν περισσότερα από 50 χρόνια, για να μπορέσει κάποιος να φτιάξει τους συγκεκριμένους φακούς.

Κάποιες αναφορές υποστηρίζουν ότι ο Γερμανός υαλουργός Μιούλερ (F.A. Muller) χρησιμοποίησε τις ιδέες του Χέρσελ για να δημιουργήσει τους πρώτους γνωστούς φακούς επαφής από γυαλί το 1887. Άλλες αναφορές κάνουν λόγο πως ο Ελβετός γιατρός Αδόλφο Φικ (AdolfE. Fick) και ο Παριζιάνος οπτικός Εντουάρτ Καλτ (EduardKalt), έφτιαξαν και προσάρμοσαν τους πρώτους γυάλινους φακούς επαφής, το 1888.

Οι πρώτοι γυάλινοι φακοί επαφής είχαν αρκετό βάρος και κάλυπταν ολόκληρη την μπροστινή επιφάνεια του ματιού, συμπεριλαμβανομένου και του ‘άσπρου’ του ματιού. Επειδή αυτοί οι μεγάλοι φακοί μείωναν σημαντικά τα αποθέματα οξυγόνου που έφταναν στον κερατοειδή χιτώνα, μπορούσαν να είναι ανεκτοί μόνο για λίγες ώρες μετά την εφαρμογή τους και έτσι απέτυχαν να λάβουν ευρεία αποδοχή.

Το 1936, ο Νεοϋορκέζος οπτομέτρης Γουίλιαμ Φάινμπλουμ (1904-1985) εισήγαγε φακούς επαφής φτιαγμένους από έναν συνδυασμό γυαλιού και πλαστικού. Οι φακοί αυτοί ήταν κατά πολύ πιο ελαφρύτεροι από τους παλιότερους φακούς που φτιάχτηκαν με φύσημα γυαλιού.

Το 1948, ο Καλιφορνέζος οπτικός Κέβιν Τούι (Kevin Tuohy 1919-1968) εισήγαγε τους πρώτους φακούς επαφής οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τους συγχρόνους αεροδιαπερατούς φακούς επαφής (GP).

Αυτοί οι πρώιμοι σκληροί φακοί ήταν φτιαγμένοι από ένα μη πορώδες πλαστικό υλικό που ονομάζεται πολυμεθυλμεθακρυλικό (PMMA). Αν και οι σκληροί φακοί επαφής PMMA δεν ήταν αεροδιαπερατοί, προσαρμόζονταν έτσι, ώστε να ήταν δυνατή η μετακίνηση τους με κάθε κίνηση των βλεφάρων. Σκοπός ήταν τα οξυγονούχα δάκρυα να μπορούν να συγκεντρώνονται κάτω από το φακό και να διατηρούν τον κερατοειδή υγιή.

Οι σωστά προσαρμοσμένοι, κερατοειδείς φακοί επαφής από PMMA θα μπορούσαν να φορεθούν για 16 ή και περισσότερες ώρες. Η ανακάλυψη του Βίχτερλε και του Λιμ οδήγησε το 1971 στην προώθηση των πρώτων εγκεκριμένων μαλακών φακών επαφής από την Αμερικάνικη Διαχείριση Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA). Εξαιτίας της μεγάλης άνεσης που πρόσφεραν οι μαλακοί φακοί επαφής έγιναν, σύντομα, πιο δημοφιλείς από τους σκληρούς φακούς επαφής.

Σήμερα, παρά την διαθεσιμότητα των άκαμπτων αεροδιαπερατών φακών επαφής που συνήθως προσφέρουν ευκρινέστερη όραση σε σχέση με τους μαλακούς φακούς και εξαιρετικά καλή διαπερατότητα οξυγόνου, περισσότερο από το 90% των φακών επαφής που συνταγογραφούνται στις Η.Π.Α, είναι οι μαλακοί φακοί.

Μοιραστείτε το :